Vandaag nam ik met een lach en een traan afscheid van mijn fysiotherapeute in Nijmegen. Ze gaat met pensioen. Ongeveer drie jaar ben ik bij haar onder behandeling geweest gericht op de cervicale dystonie en het heeft zoveel bijgedragen. Het is bijzonder om te ervaren hoe ik met verschillende oefeningen de fijne motoriek van mijn nek kan trainen, de beweeglijkheid kan vergroten, rust kan geven aan bepaalde spieren en ervoor kan zorgen dat het geheel meer in balans kan komen en blijven.
Daarbij is ze een enorme steun geweest op het emotionele vlak. Alles van mij was welkom. Alle vragen, zorgen en emoties mochten er zijn. Ook maakte ze zich hard voor mij toen het misging met de botoxbehandeling. Inmiddels zijn we samen met de neuroloog tot een passend behandelplan gekomen en tot dusver gaat het goed.
Daarbij ben ik een strijder en deze aandoening vraagt om het zwaard en het schild neer te leggen en de rust en ontspanning op te zoeken. Juist op de momenten waarop het leven even wat zwaarder is. Hier heeft ze me de afgelopen drie jaar vaak aan moeten helpen herinneren. Ingesleten patronen zijn hardnekkig en het aanpassen hiervan kost tijd.
Ook hebben we veel gelachen. Ze daagde me uit met wel honderd oefeningen in verschillende moeilijkheidsgraden. Totdat ik alles redelijk onder de knie had, ze niets meer kon verzinnen en we samen tot de conclusie kwamen dat ze mij niets meer kon leren. Toch ben ik gebleven en kwam ik één keer in de maand om mijn nek los te laten masseren, bij te praten en bepaalde oefeningen nog een keer door te nemen.
Maar nu was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Zij gaat genieten van haar welverdiende pensioen en ik ga naar een fysiotherapeut in Veenendaal. Het is een fijne jongeman en bij hem zit ik goed. Desalniettemin ga ik haar missen, sommige ontmoetingen zijn zeldzaam en zij was daar één van.
Liefs,
💫 Natascha
Reactie plaatsen
Reacties