Een foto...

Onderstaand verhaal kan triggerend zijn. 

Ik zag laatst deze foto van mezelf. In eerste instantie een confronterende foto. 

Het was vlak voordat ik instortte. Niet meer voor of achteruit kon. Ik zat middenin de zoveelste zware depressie, angsten die mij boven het hoofd groeiden, herbelevingen die niet stopten en ik had vanwege de aanhoudende nachtmerries al maanden niet geslapen. Ja, ik liep op het randje tussen leven en dood. 

Gelukkig ben ik er nog en kan ik alles na vertellen. Inmiddels is het 7,5 jaar later en gaat het goed met me. Mijn moment van instorten werd het begin van mijn herstel. Het lichtje in mij flikkerde nog, er zijn mensen voor mij opgestaan, er kwam hulp uit onverwachte hoeken en waar veel mensen een mening hebben over antidepressiva, heeft het mijn leven gered. 

Zo zie je maar dat je aan de buitenkant niet altijd kan zien hoe het echt met iemand gaat. Wat heeft mij het meest geholpen? Mensen die aanwezig durfden te zijn en met hun licht naast mij in het donker kwamen zitten. Hun hand uitreikten om vast te houden. Ook al was ik misschien geen leuk gezelschap. Ik ben jullie eeuwig dankbaar. 

En nu? Ik ben dankbaar voor het leven dat ik nu mag leven. De kleine dingen waar ik zo intens van kan genieten. Zoals het prachtige winterse landschap buiten, de warme chocolademelk met slagroom, mijn vogeltje dat de hele dag door vrolijk zingt en het fijne contact met al mijn dierbaren. Dat is waar het leven voor mij echt over gaat en de rest? Dat doet er eigenlijk niet meer zo toe. 

Zo is deze foto een herinnering aan wat was, maar ook een herinnering aan wat er nu allemaal is.