Met enige regelmaat sta ik bij een bepaald huis stil bij de voortuin, om te kijken naar de kiezelstenen die er liggen. Op de één of andere manier weten ze altijd mijn aandacht te trekken, (Stiekem hoop ik er een heksensteen tussen te vinden), maar ik neem eigenlijk nooit een steen mee. Tot vandaag!
Ik stond zoals gewoonlijk naar de kiezelstenen in de tuin te kijken en zag onderstaande steen liggen. Deze kiezelsteen heb ik al vaker in mijn handen gehad, maar omdat ik er niet doorheen kon kijken legde ik hem altijd weer terug. Vandaag voelde ik dat deze steen met mij mee mocht.
Zoals je kunt zien, zit er in het midden van de steen een gat en wanneer je erin kijkt is het donker. Ik ben op dit moment een reis aan het maken naar binnen, naar mijn fundering, mijn wortels. Vanuit de thema’s verlies en rouw, maar zeker ook het leven. Dit alles bevindt zich in het donker. Het vraagt om te vertragen en vanuit rust te bewegen. De donkerte aan te kijken en met liefdevolle aanwezigheid te omarmen. Inzichten tot me door te laten dringen, maar ook ruimte te maken voor verstilling en integratie.
Deze steen staat symbool voor dit proces en ik wil hem dan ook als een talisman bij me gaan dragen.
Recent kwam ik erachter dat dit huis een ring deurbel heeft. De mensen die er wonen zullen zich vast afvragen wat ik toch elke keer bij hun voortuin aan het doen ben. Misschien moet ik een keer aanbellen?
Liefs,
💫 Natascha
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een mooi stukje tekst.
Ken je het gedicht van Adama van Scheltema over de Stilte?
Het gaat mijn hele leven on and off met me mee.
"Min de stilte in uw wezen
't Is de stilte die bezielt
Zij die alle stilte vrezen
hebben nooit hun hart gelezen,
hebben nooit geknield".
Heey lieve Elly,
Ik kende het gedicht nog niet, maar ik vind het wel heel erg mooi en ontroerend. Heb het even overgeschreven.
Dankjewel voor het delen.
Liefs,
Natascha 🩷